Dzien Pamięci o Żołnierzach Wyklętych

Klubowicze Gazety Polskiej Elbląg 2 I Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej na uroczystosci Dnia Pamięci o Żołnierzach Wyklętych 

 Żołnierze wyklęci

 

„Żołnierze Wyklęci” to uczestnicy polskiego zbrojnego podziemia niepodległościowego, którzy od 1944 r. walczyli przeciwko sowieckiej okupacji i narzuconej przez Moskwę władzy komunistycznej. Przez prześladujący ich reżim nazywani byli „bandytami” i „faszystami”. Mordowano ich, torturowano, więziono, represjonowano także po wypuszczeniu z więzienia. Zakłamywano ich historię, wypaczano cel, do którego dążyli, starano się wymazać ich ze społecznej pamięci.

Wobec porażki Niemiec zwycięskie mocarstwa na konferencjach w Teheranie, Jałcie i Poczdamie zdecydowały o pozostawieniu Polski pod panowaniem Związku Sowieckiego. „Żołnierze Wyklęci” byli tymi, którzy stawili zbrojny opór, kiedy ujawniły się prawdziwe zamierzenia Stalina wobec Polski. Dla większości „Wyklętych” była to kontynuacja walki o niepodległy kraj rozpoczętej w 1939 r., choć byli i tacy, którzy ze względu na młody wiek zaczynali się bić o wolną Polskę dopiero po zakończeniu okupacji niemieckiej. Szacuje się, że po wojnie w podziemiu niepodległościowym działało ogółem 120–180 tys. osób. Niemal połowa z nich wywodziła się z Armii Krajowej (m.in. Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość”, w skrócie WiN), 30–40 tys. było związanych ze środowiskiem narodowym (skupionym m.in. w Narodowym Zjednoczeniu Wojskowym), podobna liczba walczyła w lokalnych grupach konspiracyjnych (m.in. w słynnym Zgrupowaniu Partyzanckim „Błyskawica”).

Armia Czerwona przekroczyła przedwojenną granicę Polski 4 stycznia 1944 r., następnie zajęła polskie Kresy Wschodnie, które zostały zagrabione przez ZSRS. Na pozostałych ziemiach Rzeczypospolitej wprowadzano komunistyczną administrację podporządkowaną Kremlowi. Towarzyszyło temu likwidowanie legalnych polskich władz i zbrodnie na żołnierzach i działaczach polskiego podziemia. Komuniści nie cieszyli się popularnością w społeczeństwie polskim – bez sowieckiego wsparcia i terroru nigdy nie zdołaliby przejąć władzy w kraju.

Działalność podziemia niepodległościowego polegała na walce zbrojnej, w tym rozbijaniu obozów, więzień i aresztów sowieckiego NKWD oraz Urzędu Bezpieczeństwa – by uwolnić przetrzymywanych tam partyzantów i działaczy opozycji. Podziemie rozbijało także posterunki milicji i bezpieki, co paraliżowało działania komunistycznego aparatu represji i pozwalało na dozbrojenie oddziałów partyzanckich. Przeprowadzano akcje dyscyplinujące w postaci kary chłosty, a szczególnie gorliwych działaczy reżimu komunistycznego również likwidowano. Ponadto prowadzono działalność propagandową, wydając gazety i ulotki, które przełamywały komunistyczny monopol informacyjny i cenzurę reżimu.

Powojenne podziemie zbrojne początkowo cieszyło się dużym poparciem społecznym, do 1946 r. w wielu gminach i powiatach to ono kontrolowało sytuację. Sfałszowanie przez komunistów w 1947 r. wyborów parlamentarnych, brak reakcji Zachodu, wreszcie masowy terror doprowadziły jednak do załamania nastrojów i osłabiły dynamikę podziemia. Po obławach wielu partyzantów nie miało już gdzie wracać. Zorganizowane podziemie zbrojne przestawało istnieć. W konspiracji pozostały nieliczne oddziały oraz pojedynczy ukrywający się partyzanci. Ci, których aresztowano, poddawani byli okrutnym śledztwom i w sfingowanych procesach skazywani na karę śmierci lub wieloletniego więzienia. Straconych zakopywano często w nieoznaczonych dołach śmierci.

 

Sowieci od momentu wkroczenia na tereny Polski prowadzili z podziemiem regularną walkę. Mieli świadomość, że jego likwidacja jest warunkiem przejęcia i utrzymania władzy. Początkowo zajmowały się tym oddziały NKWD, które wkroczyły wraz z Armią Czerwoną. Później stworzono miejscowe struktury aparatu terroru – w każdym mieście wojewódzkim i powiatowym, przy aktywnym udziale oficerów sowieckich, organizowano urzędy bezpieczeństwa publicznego. Represjom towarzyszyła propaganda, która miała działaczy niepodległościowych zdehumanizować, przedstawiano ich jako „kryminalistów”, „bandytów”, „faszystów” i „reakcjonistów”.

Pamięć o „Wyklętych” była w Polsce zakłamywana przez cały czas trwania systemu komunistycznego. Propagandowe oszczerstwa, mimo upadku reżimu, przetrwały i można je wciąż usłyszeć pod adresem „Żołnierzy Wyklętych”. Dopiero w latach 90. XX w. zaczęły się, i trwają do dzisiaj, prace nad przywróceniem należnego Im pięknego miejsca w polskich dziejach.

Jabłka zawsze spadają w pobliżu jabłoni

 

Jabłka zawsze spadają w pobliżu jabłoni

Dwie wnuczki naszego klubowicza Ireneusza Ziemińskiego / byłego piłkarza ręcznego / Adrianna i Aleksandra z zespołem TRUSO ELBLĄG wywalczyły awans do Finału Mistrzostw Polski w Piłce Ręcznej

Juniorki Truso Elbląg decydujące o medalach Mistrzostw Polski zagrają w Warszawie. Związek Piłki Ręcznej w Polsce organizację turnieju Finał Four przyznał AZS AWF Warszawa.

Juniorki Truso Elbląg prowadzone przez trenerkę Martę Czaplę idą w tym sezonie przez juniorskie rozgrywki piłki ręcznej jak burza. W ostatni weekend w rozgrywanym w Zabrzu turnieju wygrały wszystkie mecze i zapewniły sobie awans do turnieju finałowego.

Był pomysł, aby turniej zorganizować w Elblągu; podstawowym problemem był jednak brak hali spełniającej wymagania ZPRwP. W Hali Sportowo – Widowiskowej w tym czasie odbywać się będą Mistrzostwa Polski w Tańcach Standardowych i Latynoamerykańskich, hala przy ul. Kościuszki jest za mała, mówiąc kolokwialnie na potrzeby turnieju. Elbląg złożył wniosek o organizację turnieju, ale Związek Piłki Ręcznej w Polsce zdecydował, że decydujące o medalach mecze zostaną rozegrane w Warszawie i organizację finałowego turnieju powierzył AZS AWF Warszawa.

 

Rocznica powołania Armii Krajowej

 

Rocznica powołania Armii Krajowej

Klub Gazety Polskiej Elbląg2 im. Lecha Kaczyńskiego i Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej uczestniczył w rocznicy powołania Armii Krajowej

 

Przemówienie Prezesa Swiatowego Związku Armii Krajowej koło Elbląg Ireneusza Ziemińskiego

 

 

14 lutego 1942 r. Naczelny Wódz gen. Władysław Sikorski wydał rozkaz o przekształceniu Związku Walki Zbrojnej w Armię Krajową. Pierwszym dowódcą AK został komendant główny ZWZ gen. Stefan Rowecki „Grot”. Decyzja o powstaniu AK była podyktowana koniecznością scalenia polskich konspiracyjnych oddziałów zbrojnych i podporządkowania ich rządowi RP w Londynie. Utworzona przed 80 laty AK jest uważana za największe i najlepiej zorganizowane podziemne wojsko działające w okupowanej Europie.

Korzenie Armii Krajowej sięgają zawiązanej w nocy z 26 na 27 września 1939 roku przez grupę wyższych oficerów z gen. Michałem Karaszewiczem-Tokarzewskim, przy współudziale prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego, konspiracyjnej organizacji Służba Zwycięstwu Polski. Stała się ona zalążkiem rozbudowanego potem Państwa Podziemnego.

Utworzona 27 września 1939 roku Służba Zwycięstwu Polski została przekształcona najpierw w 1940 roku w Związek Walki Zbrojnej, a następnie rozkazem Naczelnego Wodza w Armię Krajową, w skład której weszło ok. 200 organizacji wojskowych, zarówno spod okupacji niemieckiej, jak i sowieckiej.

Przemianowanie ZWZ na Armię Krajową miało pokazać, że w Polsce cały czas toczy się walka, trwają działania dywersyjne i przygotowania do wielkiej akcji zbrojnej. Miało też wymiar symboliczny – wyraźnie pokazywało, że istnieją trzy części Polskich Sił Zbrojnych: Armia Polska na Zachodzie, Armia Polska w ZSRS i Armia Krajowa, z których ta ostatnia prowadziła ówcześnie najintensywniej walkę zbrojną.

Głównym zadaniem AK było prowadzenie walki o odzyskanie niepodległości przez organizowanie i prowadzenie samoobrony i przygotowanie armii podziemnej na okres powstania, które miało wybuchnąć na ziemiach polskich w okresie militarnego załamania Niemiec.

Dowódcami AK byli generałowie: Stefan Rowecki ps. Grot - do 30 czerwca 1943 roku, Tadeusz Komorowski ps. Bór – do 2 października 1944 roku, Leopold Okulicki ps. Niedźwiadek – do 19 stycznia 1945 roku.

Liczba zaprzysiężonych żołnierzy AK wynosiła na początku 1942 roku ok. 100 tys., zaś w lecie 1944 roku już ok. 380 tys., w tym: ok. 10,8 tys. oficerów, 7,5 tys. podchorążych i 87,9 tys. podoficerów. Kadra AK rekrutowała się z oficerów i podoficerów armii przedwrześniowej oraz z absolwentów tajnych Zastępczych Kursów Szkoły Podchorążych Rezerwy i Zastępczych Kursów Podoficerów Piechoty, a także przerzucanych do kraju oficerów, tzw. cichociemnych. Od 1943 roku w jednostkach podporządkowanych Komendzie Głównej AK tworzono kompanie i bataliony, od 1944 roku – pułki, brygady, dywizje, zgrupowania pułkowe i dywizyjne.

Potrzeby finansowe, materiałowo-sprzętowe i w zakresie uzbrojenia były zabezpieczane przez rząd RP i uzupełniane w drodze akcji bojowych i innych działań, mających na celu zaopatrzenie w broń, mundury, sprzęt i środki finansowe (m.in. zakupy broni i własna, tajna produkcja broni strzeleckiej: pistoletów maszynowych, granatów i materiałów wybuchowych).

AK realizowała swe cele poprzez prowadzenie walki bieżącej i przygotowywanie powstania powszechnego. Walka bieżąca prowadzona była głównie przez akcje małego sabotażu, akcje sabotażowo-dywersyjne, bojowe i bitwy partyzanckie z siłami policyjnymi oraz regularnym wojskiem niemieckim. Specjalne miejsce w działalności bojowej AK zajmowały akcje odwetowe i represyjne w stosunku do SS i policji oraz zdrajców i prowokatorów.

Kulminacją wysiłku zbrojnego AK było Powstanie Warszawskie. Po jego klęsce jednostki AK na terenach zajętych przez Armię Czerwoną zostały zdemobilizowane. 19 stycznia 1945 roku Komendant Główny gen. Okulicki wydał rozkaz o rozwiązaniu AK. Straty AK wyniosły ok. 100 tys. poległych i zamordowanych żołnierzy, ok. 50 tys. zostało wywiezionych do ZSRR i uwięzionych. Do moskiewskiego więzienia trafił m.in. gen. Okulicki, sądzony w procesie szesnastu przywódców Państwa Podziemnego.

Wobec represji sowieckich i polskich służb bezpieczeństwa nie wszystkie oddziały AK podporządkowały się rozkazowi o demobilizacji. Powstały nowe organizacje konspiracyjne m.in.: Ruch Oporu Armii Krajowej i Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość”. Żołnierze AK byli prześladowani przez władze komunistyczne, zwłaszcza w okresie stalinizmu, wielu z nich skazano na karę śmierci lub wieloletniego więzienia.

10.02.2026 Rocznica Zaślubin z morzem w Pucku

 

Klub Gazety Polskiej Elbląg 2 imLecha Kaczyńskiego i Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej – koło Elbląg uczestniczył w uroczystościach rocznicowych Zaślubin z morzem w Pucku 10 . 02 . 2026

106 lat temu w Pucku odbyły się symboliczne zaślubiny Polski z Bałtykiem

10 lutego 1920 r. w Pucku odbyły się symboliczne zaślubiny z morzem, zorganizowane dla uczczenia powrotu Polski nad Bałtyk. Reprezentujący Rzeczpospolitą gen. Józef Haller w czasie uroczystości mówił: "Teraz wolne przed nami światy i wolne kraje. Żeglarz polski będzie mógł dzisiaj wszędzie dotrzeć pod znakiem Białego Orła, cały świat stoi mu otworem".

 

Gen. Józef Haller: Oto dzisiaj dzień czci i chwały! Jest on dniem wolności, bo rozpostarł skrzydła Orzeł Biały nie tylko nad ziemiami polskimi, ale i nad morzem polskim. Naród czuje, że go już nie dusi hydra, która dotychczas okręcała mu szyję i piersi. Teraz wolne przed nami światy i wolne kraje. Żeglarz polski będzie mógł dzisiaj wszędzie dotrzeć pod znakiem Białego Orła, cały świat stoi mu otworem.

75 rocznica morderstwa sądowego na Zygmuncie Szyndzielorzu “ ŁUPASZKO “ Żołnierzu wyklętym - niezłomnym

 Zaszumiał las, gdy zgasły                  dymy wojny,

Lecz dla nich nie przyszedł czas spokojny.
Zamiast do domów, wrócili w podziemie,
By bronić wolność, wierni polskiej ziemi.

Wyklęci przez wroga, w bezimiennych dołach,
Z orłem w koronie, z nadzieją w oczach.
Choć szli na śmierć, jak kamienie przez Boga,
To wolna Polska była dla nich drogą.

Bez trumien, bez krzyży, po cichu grzebani,
Przez dziesięciolecia z pamięci wymazywani.
Dziś znowu wołają z leśnych głębin głosem,
Że mrok nie złamał ich z niezłomnym losem

 

75 rocznica morderstwa sądowego na Zygmuncie Szyndzielorzu

 “ ŁUPASZKO “

Żołnierzu wyklętym - niezłomnym 

Zygmunt Szendzielarz ps. „Łupaszko” (1910–1951) to major kawalerii Wojska Polskiego, legendarny dowódca 5. Wileńskiej Brygady AK, walczący z okupantem niemieckim oraz sowieckim. Po II wojnie kontynuował opór jako Żołnierz Wyklęty, aresztowany przez UB w 1948 r., zamordowany w 1951 r. w więzieniu mokotowskim, pochowany potajemnie na „Łączce”.

Kluczowe informacje:

Wczesne lata i wojna: Urodzony w Stryju, ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W 1939 r. walczył jako rotmistrz 4. Pułku Ułanów Zaniemeńskich.

Konspiracja: Od 1940 r. w Wilnie działał w konspiracji ZWZ-AK. W 1943 r. objął dowództwo 5. Wileńskiej Brygady AK, znanej jako „Brygada Śmierci”, operującej na Wileńszczyźnie przeciw Niemcom i Sowietom.

Powojenna walka: Po wojnie działał na Białostocczyźnie i Pomorzu. Ze względu na beznadziejną sytuację, w 1947 r. rozwiązał oddział i ukrywał się na Podhalu.

Śmierć i upamiętnienie: Aresztowany w 1948 r. przez UB, po ciężkim śledztwie skazany na karę śmierci. Rozstrzelany 8 lutego 1951 r. Szczątki odnaleziono w 2013 r., a w 2016 r. odbył się państwowy pogrzeb na Powązkach Wojskowych.

"Łupaszko" jest symbolem niezłomnej walki o niepodległość Polski, zwalczanym przez komunistyczną propagandę jako "bandyta", co miało na celu deprecjację jego dokonań.

Wyrok śmierci na mjr. Zygmunta Szendzielarza ps. „Łupaszka” wydał Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na sesji wyjazdowej w dniu 2 listopada 1950 roku.

Kluczowe informacje o wyroku:

Skład sędziowski: Przewodniczącym składu sędziowskiego, który wydał wyrok, był Mieczysław Widaj.

Wyrok: „Łupaszka” został skazany na 18-krotną karę śmierci.

Proces: Był to proces pokazowy. Oprócz Szendzielarza skazano również innych członków jego sztabu.

Wykonanie wyroku: Wyrok wykonano 8 lutego 1951 roku w więzieniu mokotowskim w Warszawie (strzał w tył głowy).

Rehabilitacja: W 1993 roku Wojskowy Sąd Najwyższy w Warszawie unieważnił wyrok i oczyścił mjr. Szendzielarza z zarzutów.

Mieczysław Widaj, który przewodniczył składowi, był znanym stalinowskim sędzią, odpowiedzialnym za wyroki śmierci na wielu żołnierzach niepodległościowego podziemia.

 

 

Medal Pro Ecclesia

 W Czestochowie na Jasnej GÓrze  po mszy Świętej w Kaplicy  Cudownego Obrazu Czarnej Madonny Matki Bożej Częstochowskiej odznaczony zostałem prestiżowym Medalem Pro Ecclesia

Wyróżnienie wysokie, BÓG zapłać za dostrzeżenie mojej pracy na rzecz poniewieranej przez zdrajców Najjaśniejszej Rzeczpospolitej.

Nie byłoby tego wyróżnienia, gdyby nie przyjaciele skupieni wokół naszego Klubu Gazety Polskiej Elbląg 2 im. Lecha Kaczyńskiego I Światowego Żwiązku Żołnierzy Armii Krajowej, dla których

BÓG – HONOR – OJCZYZNA

jest drogowskazem do odbudowy Ojczyzny

Ten medal dedykuje moim przyjaciołom, również kawalerom i damom Orderu Świetego Stanisława, szczególnie

Stefanowi Kukowskiemu – Wielkiemu Mistrzowi Konfederacji Orderu Świętego  Stanisława

Piotrowi Stecowi – Przeorowi Przeoratu Pomorskiego Orderu Świętego Stanisława

Czas Polski Program Polaków

 

Czas Polski Program Polaków

Kazimierz Śmoliński i Krzysztof Szczucki – Posłowie na Sejm RP na spotkaniu w Gdańsku rozmawiali  o najważniejszych sprawach dla Polski i Polaków.

Była to doskonała okazja do merytorycznej dyskusji, wymiany poglądów oraz rozmów po spotkaniu.

Klub Gazety Polskiej Elbląg II zaproszony przez organizatora spotkania -zaprzyjaźnionego Klubu Gazety Polskiej Gdańsk II - Obecny i aktywny podczas spotkania.